دریای آرام ناخدای قهرمان نمی سازد

ای عزیز ؛تو با خود عطر جبهه را آورده ای آنجا که انسانها به خدا نزدیکتر بودند ، آنجا که پرستوها نغمه سرا ، پروازکنان ، قلب آسمان سرخ شهادت را می شکافتند ، انجا که کبوتران خونین بال ، در افقی غم گرفته ولی شاداب از عطر طراوت شهادت بال می زنند

به پايان رسيديم اما نکرديم آغاز / فرو ريخت پرها ، نکرديم پرواز

هنوز دلم جا مانده طلاييه است. بهشتي كه هنوز موانع خورشيدي وسيم خاردار ها زيبا نگهش داشته اند. طلاييه سايشگاه پيشاني ملائكه است وانسان ها. محل وصل وتلاقي آسمان و زمين

روز ظهور تو چه سرافکنده مي شوند **انان که در دعاي فرج کم گذاشته اند

زائري باراني ام آقا به دادم ميرسي ؟ بي پناهم خسته ام تنها به دادم ميرسي ؟ گر چه آهو نيستم اما پر از دلتنگيم ضامن چشمان آهوها بدادم ميرسي ؟ من دخيل التماسم را به چشمت بسته ام هشتمين دردانه زهرا بدادم ميرسي؟

آقا بیـــا که ساحل چشمم پر از غم است این جـــمعه هم بدون شما غرق ماتم است در انـتظار آمـدنت پـــــــــــــــیر می شوم اما برای دیــــــــــــــدن تو باز هم کم است دلشوره دارمت که بــــــــــــیایی ، نبینمت تقصیر من که نیست، این دل هم آدم است ای «نون و القلم» به خدا شعر مال توست از دوری ات ببین ! که پشت قلم خـم است عـــــیسای جمعه ! تو کجـــــــایی بیا ببین ! نرگس چقدر عاشــق گل های مریم است شش روز هفته یک طرف و جمعه یک طرف آه !جمعه هم بدون شما غرق مات

عاشقی بی کس و کارم
غم ندارم تو رو دارم
باشه منتظر می مونم
بیایی سر مزارم

ای شده نالان ز غم و رنج خویش چند نداری خبر از گنج خویش؟ گنج تو باشد، دل آگاه تو گوهر تو، اشک سحرگاه تو

يا رب به علی سينجلی را برسان درمانــــده منم شاه ولی را برسان وقتی كه اجل دامن عمـــــــرم گيرد قبل از ملك الموت علی را برسان

چرا خدات بخوانم که کافرم خوانند تو را که هر چه بخواهی خدات خواهد داد تو را که لشکر غلمان غلام حلقه به گوش تو را که جمله حوران کنیز مادرزاد تو را که داده خدا شوکت خداوندی ياحسين

ما درد فراق دیده بودیم افسانه غم شنیده بودیم اما غم تو چه جانگداز است دردیست که غصه اش دراز است

گر پـــــــرده ز رخ باز نمایـــــد مهدی از خلق جهان دل بــــــــرباید مهدی ای شیعه چنان منتــــظر مولا باش گویی که همین جمعه میاید مهدی

خدایا کی شود که خورشید جمعه هایم دیگر پشت ابر نباشد؟
خاک جمکرانت به همه الماسهاي عالم دل ربا تر است...گريه ميکنم و اين خاک کاش برود در چشمم
الهي! تا به حال ميگفتم « گذشته ها گذشت » ، اكنون مي بينم كه گذشته هايم نگذشت بلكه همه در من جمع است. آه، آه، از يوم الجمع...
موسيقي وحشتناكي است اگر هر كس ساز خويش را بنوازد!!!

کاش می دونستیم لحظه لحظه ی زندگیمون سفره ،اون موقع دیگه گناه نمی کردیم که مجبور به حلالیت طلبیدن و عذر خواهی بشیم.خدا نخواد اون روزی رو که برای همیشه بریم و دلهای شکسته ی زیادی رو جا بذاریم


سكوتم را به باران هديه كردم//، تمام زندگي را گريه كردم//، نبودي در فراق شانه هايت// به هر خاكي رسيدم تكيه كردم

دل افســــرده ام با غــم قــــرين اســــت كه در فكر جواد العارفيـــــن اســــــت چــرا غمگيــــن در اين عالــم نبـاشــم پريشان قلب ختم المرسليـــــن اســــت شــد از زهر جفــــا و كينــه مسمـــــوم جهان از ماتمش با غم قــــرين اســـت بــه هنگــام شبــاب ، از كـيـــد دشمــن خزان ، گلزار سلطان مبيـــــن اســـــت ميـــان حــــجـــــره در بســـتــه بــــراو زاهش ، لرزه بر عرش بريــن اســــت غبار غـــم نش

سعي کن تو زندگي مثل زود پز باشي .... يعني تو اوج زماني که جوش مياري سوت بزن

موسي بن جعفر عليه السلام: خداي عزوجل بر شيعه غضب کرد. پس مرا مخير ساخت که يا من يا آن ها فدا شويم. به خدا من با دادن جان خودم ايشان را حفظ کردم. اصول کافي ج1 کتاب الحجه ص 386

غبار غـــم نشســتــــه بــــر رخ مـــــاه گه قتل شـــه دنيــــــا و ديـــن اســــــت لبــش عطشان و جانـش بر لبــــش بود چنان جدش كه دريا افريــــــن اســـــت هنــــوزم در تمــــام كــــون ، قطــــــره بپا شور عـزا در شهر ديــــن اســـــت

دست ستم بناى عدالت خراب كرد وز آتش الم دل ما را كباب كرد اى واى امّ فضل امام جواد را مسموم از عناد به فصل شباب كرد با اين ستم كه كرد به فرزند فاطمه افسرده قلب حضرت ختمى مَآب كرد مانند شمع زآتش زهر جفاى خويش جسم عزيز فاطمه را نيز آب كرد چون ديد آن كنيز امام غريب را لب تشنه جان دهد، به سوى او شتاب كرد با ظرف آب رفت سوى حجره امام آن گاه ديد رو به جنان آن جناب كرد بگرفت ظرف آب و به روى زمين بريخت آن دشمنى كه ظلم و ست